Με το βλέμμα του Δασκάλου...

 

Ήταν κάποτε ένας άνθρωπος δυτικός, όχι Κινέζος, ο οποίος για πολλά χρόνια έψαχνε να διδαχθεί το Σαολίν Κουνγκ Φου, αλλά δυστυχώς ακόμα εκτός Ναού Σαολίν ή αν θέλετε μεταγενέστερα εκτός Κίνας, δεν είχε ξεκινήσει η διάδοσή του.

 

Ώσπου μια μέρα , επιτέλους, ξεκινάει να διδάσκεται στη Δύση!

Προσπαθείστε να σκεφτείτε την χαρά, την ευτυχία αυτού του ανθρώπου, που τελικά μπορούσε να διδαχθεί, μετά από πολλά χρόνια, την ιδανική για αυτόν πολεμική τέχνη που έψαχνε, το Σαολίν Κούνγκ Φου! Η αγάπη του ήταν τόσο μεγάλη για το Σαολίν Κούνγκ Φου που συνέχισε την σκληρή εξάσκηση για πολλά χρόνια, ώσπου μια μέρα αποφάσισε να δώσει αυτή την σπουδαία γνώση, αυτή την ευτυχία που ένιωσε αρχικά ο ίδιος και σε άλλουςσυνανθρώπους του ξεκινώντας την διδασκαλία σε αυτούς.

 

Η χαρά του ήταν τόσο μα τόσο μεγάλη που είχε γίνει ο πιο ευτυχής άνθρωπος του κόσμου!

Δυστυχώς όμως μετά από λίγο καιρό παρατήρησε πως αυτό τον θησαυρό που βρήκε ο ίδιος πρίν και που αποφάσισε να τον μοιραστεί και με άλλους, δεν γινόταν αποδεκτός από μερικούς.Ο Δάσκαλος ανησύχησε και στεναχωρήθηκε πάρα πολύ! Δεν μπορούσε να καταλάβει για πιο λόγο γινότανε αυτό! Έχει βρεί το νόημα, την ουσία της ζωής, την προσφέρει απλόχερα σε άλλους και αυτοί δεν την αποδέχονται!

 

Οι μέρες, τα χρόνια περνάνε και ο Δάσκαλος βλέποντας καθημερινά να συμβαίνει αυτό, στεναχωριέται όλο και περισσότερο! Οι μαθητές δεν προσπαθούν, δεν εξασκούνται όσο πρέπει ή όσο θέλει ο Δάσκαλος και μετά από πολλαπλές παρατηρήσεις, βλέπει πως το πρόβλημα παραμένει ακριβώς το ίδιο χωρίς καμία αλλαγή.Το μόνο που έχει αλλάξει είναι η στεναχώρια του. Τελικά ο πιο ευτυχής άνθρωπος κατέληξε ως ο πιο δυστυχής!

 

Μετά από πολλές προσπάθειες να αλλάξει το πρόβλημα δεν τα κατάφερε και αποφάσησε να σταματήσει την διδασκαλία και να αποσυρθεί στην '' Πηγή του Νεαρού Δάσους '' την Πηγή του Σαολίν Κουνγκ Φου και να

συνεχίσει να διδάσκεται ο ίδιος, μόνος του μέσα στον Ναό πάρα πολύ στεναχωρημένος.

 

Μέρα με την μέρα η στεναχώρια γινόταν όλο και λιγότερη αφού συνειδητοποιούσε πως όλη η παραπάνω απόπειρά του να διδάξει άλλους ήταν και αυτό άλλη μια δοκιμασία στον δρόμο του.

 

Σταμάτησε να το βλέπει ως προσωπική αποτυχία και σκεφτότανε μόνο τα καλά που είχε αποκομίσει από την όλη κατάσταση και από τους ίδιους τους μαθητές του, οι οποίοι του είχαν διδάξει πολλά και αυτοί με την σειρά τους! Έτσι συνέχισε ήρεμος και πάλι ευτυχής την διδασκαλία του ώσπου μια μέρα, σε πολύ μεγάλη ηλικία ''έφυγε'' με το χαμόγελο χαραγμένο στα χείλη του, γιατί ''έφυγε'' στο μέρος που πάντα ονειρευότανε!

 

Μια ιστορία που έγινε η...θα μπορούσε να είχε γίνει... μια ιστορία που γίνεται η...θα μπορούσε να γίνεται...

 

μια ιστορία που θα γίνει η...θα μπορούσε να γίνει...

 

μια ιστορία...από τον Δάσκαλό σας!

 

                                                                                                                                             Αμιτουοφό!

Please reload

Featured Posts

Το χρήμα και…ο άνθρωπος…!

January 13, 2016

1/7
Please reload

Recent Posts

September 24, 2015

Please reload

Archive
Please reload

Search By Tags
Please reload